Fragment uit het boek:
Een tiener met een “rainforest mind” spreekt

 

Hey, ik ben Justin.

Ik ga naar therapie omdat mijn ouders zich zorgen maken.

Ik heb geen 'echte' vrienden

en ik breng veel tijd alleen door op mijn kamer of achter de computer.
 

Mijn punten gaan achteruit.
Ik ben voor een paar vakken gebuisd.

 

Ze zijn bang dat ik depressief ben, misschien zelfs suïcidaal.

Mijn ouders hebben gelijk dat ze zich zorgen maken.

Ik weet niet wat er mis is,
maar ik voel me al zolang ik me kan herinneren een warboel,
en de laatste tijd vraag ik me af:

wat heeft het allemaal voor zin?

 

Ik herinner me dat ik in de kleuterklas zat en probeerde met andere kinderen te praten
over dingen die ik had gelezen,
zoals het uitsterven van de dinosaurussen of hoe vulkanen werken.
Of ik wilde hen de complexiteit tonen van de LEGO-constructies die ik had gebouwd.

Ze keken naar mij alsof ik van een andere planeet kwam en gingen dan in de zandbak spelen.

 

En ik vroeg me af wat er mis was met mij.
Wat mis ik?
Hoe kunnen zij niet van dinosaurussen houden? Hoe kunnen zij niet van lezen houden?

 

Mijn leerkracht bleef maar lesgeven over kleuren en vormen en tellen tot tien,
en ik dacht: wat met vermenigvuldigen?

 

Wat is er mis met mij?

Ik moest stilzitten en werkblaadjes invullen,
terwijl ik wilde weten hoe groot het universum is.

 

Het is altijd zo geweest.

 

In de klas zitten, willen leren, eender wat, en telkens opnieuw hetzelfde moeten horen.

 

Ik ben zo teleurgesteld in mensen, in leerkrachten.

 

Ik ben gestopt met huiswerk maken voor sommige vakken, en daarom zijn mijn punten zo slecht.

Ik zie het nut niet in om iets te herhalen dat ik al ken.

 

Mensen zeggen dat ik het gewoon moet doen, maar het voelt als marteling.

En dan zijn er die papers.

Ofwel doe ik zoveel onderzoek dat ik het onmogelijk in vijf pagina’s kan samenvatten

en dien ik niets in,

ofwel weet ik dat wat ik schrijf niet goed genoeg zal zijn,

dus begin ik er niet eens aan.

 

Ze zeggen dat ik lui ben.

Ben ik lui?

 

Er is één leerkracht. Meneer Grey.

Hij houdt me op school.

Hij houdt van zijn vak, Engelse literatuur,

en hij houdt van mijn nieuwsgierigheid en mijn vragen.

 

Hij startte een filosofieclub waar we konden praten over films, literatuur, politiek… eender wat.

Meestal ben ik de enige die komt,

maar hij is er altijd.

 

Hij zet mijn denken in beweging en dat geeft me hoop.

Iemand die graag denkt buiten de kaders.

Iemand die niet geïntimideerd,

geïrriteerd of beledigd raakt door mijn onverzadigbare honger om te leren.

Iemand die mijn brein uitdaagt.

 

Ik ben hem echt dankbaar.

Vroeger was ik heel emotioneel.

Ik huilde vaak en mijn ouders noemden me dramatisch.

 

Ik was heel gevoelig voor geluiden, texturen en geuren.

Ik hield niet van verjaardagsfeestjes omdat ze zo chaotisch waren.

 

Ik voelde dat mijn ouders zich daar ongemakkelijk bij voelden,

en als jongen moest ik “sterk zijn”.

 

Ik gaf veel om dingen en werd verdrietig als ik zag dat andere kinderen gekwetst werden.

Nu ben ik niet meer emotioneel of gevoelig.

Niemand weet nog hoe ik me voel.

 

Grappig genoeg vragen mensen mij soms wat ik voel.

Meestal heb ik geen idee.

Ik maak me veel zorgen.

Over klimaatverandering, armoede, racisme.

 

Wat kan ik doen dat echt een verschil maakt?

Waarom ben ik hier?

Wat is de zin van het leven?

 

Mijn hoofd stopt nooit.

 

Het is uitputtend.

Weet je, ik wil gewoon iemand van mijn leeftijd die wil nadenken, die vragen stelt.

Ik voel me zo vreemd.

 

We gingen met de school naar San Francisco.

Ik was zo enthousiast om de stad, de musea, de cultuur te zien.

 

De anderen wilden naar het winkelcentrum.

Het winkelcentrum…

Ik kon het niet aan en wilde weg, maar ik wilde geen scène maken, dus ik zei niets.

 

Mensen denken dat ik moeilijk ben,

maar ik ben gewoon moe van proberen erbij te horen en me dom te voelen.

 

Ik wil gewoon normaal zijn.

Ik wil gewoon vrienden.

Ik ben zo alleen.

 

Ik voel enorme angst wanneer iemand mij vraagt iets te doen wat ik nog nooit gedaan heb
en waarvan ik niet weet of ik het goed en snel kan.

 

Zoals sport.

Ik vermijd het.

Ik stopte met piano omdat je moet oefenen om beter te worden.

 

Ik ben gewend om de beste te zijn,

en ik ben bang dat ik misschien toch niet zo slim ben als mensen zeggen.

 

Daarom neem ik geen risico’s.

Ik wil mensen helpen.

Ik kan het niet verdragen om mensen te zien lijden.

Tegelijk ben ik niet trots op mezelf.

 

Er waren momenten waarop iemand gepest werd en ik niets deed.

Dat blijft door mijn hoofd spoken.

 

Mensen proberen me te helpen, en ik waardeer dat, maar het voelt vaak oppervlakkig.

 

Ze geven snelle oplossingen.

Ik probeer uit te leggen dat het niet zo eenvoudig is,

maar ze begrijpen het niet.

Soms vind ik alleen rust bij mijn hond of in de natuur.

 

Ik voel me verbonden met bomen, met de wind.

Ik kan nog steeds huilen bij een mooie zonsondergang.

 

Ik kijk uit naar de universiteit.

 

Misschien vind ik daar mensen die mij begrijpen.

Of een professor die me echt feedback geeft.

 

Ik krijg prijzen, maar ze betekenen niets voor mij.

Ik maak fouten die niemand lijkt te zien.

 

Ze zeggen dat ik de beste ben, maar ik weet hoe veel beter het kan.

En tegelijk ben ik bang.

Wat als het te moeilijk wordt?

Wat als ik niet meer de beste ben?

 

Wie ben ik dan?

 

Ik heb nog nooit echt moeten studeren.

 

Wat als het niet lukt?

Ze zeggen dat ik alles kan worden wat ik wil.

 

Maar alles wat ik voel… is druk en angst.

Hoe kies je één richting?

 

Wat als ik niet zo slim ben als iedereen denkt?

Misschien ga ik niet eens verder studeren.

 

Ze zeggen dat ik hoogbegaafd ben.

 

Maar zo voelt het helemaal niet...

​

-----------

 

Dit traject is niet voor iedereen.
Het is bedoeld voor jongeren die zichzelf op een diep niveau herkennen in dit verhaal.

Niet in elk detail.

Maar in de onderstroom.

 

In het gevoel van:

te veel denken en nergens echt landen,

honger naar diepgang en tegelijk leegte ervaren,

potentieel voelen en er geen richting aan krijgen,

zich aanpassen en tegelijk vervreemden van zichzelf,

vragen stellen waar zelden echte antwoorden op komen.

 

Herkenning is hier geen bijkomstigheid.

Het is een absolute voorwaarde tot deelname.

 

Omdat mentorschap pas werkt wanneer een jongere niet overtuigd moet worden, maar voelt:

“Dit gaat over mij.”

 

Zonder die herkenning blijft het slechts een interessant traject.

Met die herkenning wordt het een kantelpunt.

​

Johan